Elk product dat op het platform beschikbaar is, wordt gepubliceerd en verkocht door een partnerverkoper die op de productpagina wordt vermeld. Het platform fungeert als metasearch/marketplace: het maakt het ontdekken van producten en het afrekenen eenvoudiger, maar de verkoop wordt uitgevoerd door de verkoper, die de transactie beheert.
De verzending wordt rechtstreeks door de partnerverkoper geregeld. Het pakket vertrekt vanuit het magazijn van de verkoper of vanuit diens logistieke netwerk en wordt aan de vervoerder overgedragen. Dankzij dit model kunnen bestellingen efficiënter worden geleverd en wordt gegarandeerd dat de bestelling wordt beheerd door degene die het product daadwerkelijk beschikbaar heeft.
Op de productpagina vind je ingrediënten, allergenen en voedingsinformatie op basis van de gegevens die door de verkoper of producent zijn verstrekt, oftewel het officiële etiket. Als je allergieën of intoleranties hebt, raden we je aan de productpagina vóór aankoop zorgvuldig te controleren en bij specifieke vragen contact op te nemen met de verkoper.
Het platform is opgericht om Made in Italy-voeding meer waarde te geven en toegankelijker te maken. We selecteren verkopers uit de food-e-commercebranche met passende assortimenten en transparante informatie. Elk product is gekoppeld aan een identificeerbare verkoper en een volledige productpagina: we willen dat kopen hier betekent dat je met vertrouwen koopt.
De levertijd en bezorgkosten hangen af van de verkoper en de bestemming. Tijdens het afrekenen zie je altijd vóór het bevestigen van de betaling een actuele schatting van de bezorging. Voor internationale verzendingen kan de levertijd variëren afhankelijk van het land en de vervoerder.
De Middellandse Zee, afkomstig van het Latijnse «in het midden van de landen», roept classicisme, vermenging en blauwe luchten op waarop een verlangen kan worden geprojecteerd: het verlangen de kenmerken van een gemeenschappelijke identiteit te vatten. Als de blik van de historicus het idee van mediterraniteit lijkt tegen te spreken – David Abulafia definieert haar in dit boek als een versnipperde ruimte, waarin ook in het verleden ontmoetingen tussen culturen de uitzondering waren van enkele kosmopolitische steden en niet de regel – dan zijn het de Muzen die zich ertoe aangetrokken voelen. De melancholische en bespiegelende toon van de liederen die door de Turkse muzikant Zülfü Livaneli wordt opgeroepen, evenals de spreekwoordelijke gastvrijheid en de viering van vrije tijd die Matteo Nucci prijst, worden door landen met een protestantse achtergrond met een mengeling van fascinatie en afkeuring bekeken: de nobelheid van het Griekse profiel van de homo mediterraneus kan in een oogwenk veranderen in een minachtende karikatuur, synoniem met laksheid en culturele achterstand. Hoe men haar ook wil definiëren, de Middellandse Zee verkeert in crisis: verwaarloosd door de Europese Unie, die de Noord-Afrikaanse en Levantijnse kusten alleen als bedreiging en energiebron beschouwt, is ze het kruispunt van een van de grootste migraties uit de geschiedenis. Terwijl elk jaar honderden miljoenen vakantiegangers naar haar kusten zwermen, ondergaan honderdduizenden mensen in een vervormende spiegel een dramatische omgekeerde reis om te vluchten voor oorlogen, vervolging en armoede. De vloeibare weg, zoals Homerus haar noemde, wordt steeds meer gemilitariseerd, bevaren en vervuild, en bovendien oververhit en overbevist. Gezien vanaf de Noord-Afrikaanse kusten lijkt ze meer op een muur die de Arabische wereld van de Europese scheidt dan op een Mare nostrum: een bron van verdeeldheid en geen kruispunt van culturen. Het zou verstandiger zijn haar verscheidenheid te bezingen dan op zoek te gaan naar een vluchtige gemeenschappelijke identiteit, maar misschien is mediterraniteit niets anders dan een gevoel, en als zodanig laat het zich niets voorschrijven. Ondanks alles blijft ze fascinerend, geruststellend en troostend. Aan haar kusten krijgt de moderniteit niet volledig voet aan de grond, stroomt de tijd anders en spreken volkeren meer met elkaar dan elders. En als de homo mediterraneus nog moet komen?
Prijs inclusief btw
De Middellandse Zee, afkomstig van het Latijnse «in het midden van de landen», roept classicisme, vermenging en blauwe luchten op waarop een verlangen kan worden geprojecteerd: het verlangen de kenmerken van een gemeenschappelijke identiteit te vatten. Als de blik van de historicus het idee van mediterraniteit lijkt tegen te spreken – David Abulafia definieert haar in dit boek als een versnipperde ruimte, waarin ook in het verleden ontmoetingen tussen culturen de uitzondering waren van enkele kosmopolitische steden en niet de regel – dan zijn het de Muzen die zich ertoe aangetrokken voelen. De melancholische en bespiegelende toon van de liederen die door de Turkse muzikant Zülfü Livaneli wordt opgeroepen, evenals de spreekwoordelijke gastvrijheid en de viering van vrije tijd die Matteo Nucci prijst, worden door landen met een protestantse achtergrond met een mengeling van fascinatie en afkeuring bekeken: de nobelheid van het Griekse profiel van de homo mediterraneus kan in een oogwenk veranderen in een minachtende karikatuur, synoniem met laksheid en culturele achterstand. Hoe men haar ook wil definiëren, de Middellandse Zee verkeert in crisis: verwaarloosd door de Europese Unie, die de Noord-Afrikaanse en Levantijnse kusten alleen als bedreiging en energiebron beschouwt, is ze het kruispunt van een van de grootste migraties uit de geschiedenis. Terwijl elk jaar honderden miljoenen vakantiegangers naar haar kusten zwermen, ondergaan honderdduizenden mensen in een vervormende spiegel een dramatische omgekeerde reis om te vluchten voor oorlogen, vervolging en armoede. De vloeibare weg, zoals Homerus haar noemde, wordt steeds meer gemilitariseerd, bevaren en vervuild, en bovendien oververhit en overbevist. Gezien vanaf de Noord-Afrikaanse kusten lijkt ze meer op een muur die de Arabische wereld van de Europese scheidt dan op een Mare nostrum: een bron van verdeeldheid en geen kruispunt van culturen. Het zou verstandiger zijn haar verscheidenheid te bezingen dan op zoek te gaan naar een vluchtige gemeenschappelijke identiteit, maar misschien is mediterraniteit niets anders dan een gevoel, en als zodanig laat het zich niets voorschrijven. Ondanks alles blijft ze fascinerend, geruststellend en troostend. Aan haar kusten krijgt de moderniteit niet volledig voet aan de grond, stroomt de tijd anders en spreken volkeren meer met elkaar dan elders. En als de homo mediterraneus nog moet komen?
