Elk product dat op het platform beschikbaar is, wordt gepubliceerd en verkocht door een partnerverkoper die op de productpagina wordt vermeld. Het platform fungeert als metasearch/marketplace: het maakt het ontdekken van producten en het afrekenen eenvoudiger, maar de verkoop wordt uitgevoerd door de verkoper, die de transactie beheert.
De verzending wordt rechtstreeks door de partnerverkoper geregeld. Het pakket vertrekt vanuit het magazijn van de verkoper of vanuit diens logistieke netwerk en wordt aan de vervoerder overgedragen. Dankzij dit model kunnen bestellingen efficiënter worden geleverd en wordt gegarandeerd dat de bestelling wordt beheerd door degene die het product daadwerkelijk beschikbaar heeft.
Op de productpagina vind je ingrediënten, allergenen en voedingsinformatie op basis van de gegevens die door de verkoper of producent zijn verstrekt, oftewel het officiële etiket. Als je allergieën of intoleranties hebt, raden we je aan de productpagina vóór aankoop zorgvuldig te controleren en bij specifieke vragen contact op te nemen met de verkoper.
Het platform is opgericht om Made in Italy-voeding meer waarde te geven en toegankelijker te maken. We selecteren verkopers uit de food-e-commercebranche met passende assortimenten en transparante informatie. Elk product is gekoppeld aan een identificeerbare verkoper en een volledige productpagina: we willen dat kopen hier betekent dat je met vertrouwen koopt.
De levertijd en bezorgkosten hangen af van de verkoper en de bestemming. Tijdens het afrekenen zie je altijd vóór het bevestigen van de betaling een actuele schatting van de bezorging. Voor internationale verzendingen kan de levertijd variëren afhankelijk van het land en de vervoerder.
Napels heeft de afgelopen jaren een soort hypervertelling beleefd, vooral op filmisch en literair gebied, die een al sterk verankerd beeld nog verder heeft verrijkt. De slinger beweegt al sinds mensenheugenis als bezeten tussen pieken en dalen, en het is moeilijk zich een beeld te vormen, een gemiddelde te bepalen of een Napolitaanse normaliteit te verbeelden, aangenomen dat die bestaat. Wat is de balans van deze periode, waarin Napels de meest gefilmde stad van Italië was? Waar moeten we deze felbegeerde normaliteit zoeken? Misschien moeten we «omhoog» naar Vomero, een wijk die bijna als vreemd aan de stad wordt beschouwd, juist omdat men veronderstelt dat ze «normaal» is: bewoond door de gemiddelde burgerij, homogeen en verzoend? Een werkelijkheid die contrasteert met het extravagante leven in het historische centrum, doorkruist door duizend architectonische, historische en sociale lagen – en toch bestaat ook daar een alternatieve interpretatie: het centrum, met zijn ondergrondse stad en kunstmetro, als voorbeeld van een geslaagde co-existentie tussen oud en modern, en niet alleen als zoveelste variant op exotisch exceptionalisme. Tegenover de odyssee van Bagnoli, dat al dertig jaar wacht tot een van de duizend plannen voor de herontwikkeling van zijn industriegebied tot leven komt, staan de vooruitstrevende campussen van de voormalige Cirio in San Giovanni a Teduccio, die een positieve uitwerking hebben op het gebied, zoals ook gebeurde met de filmsector dankzij de vele producties in de moeilijkste wijken. Een groot succesverhaal is Fanpage, dat zich heeft gevestigd als een uiterst innovatieve nieuwsredactie en een Napels vertegenwoordigt dat talent aantrekt in plaats van het te laten ontsnappen, modellen exporteert en koloniseert in plaats van gekoloniseerd te worden. Ook op bestuurlijk vlak presenteren de «stadstaat» en haar «monarchale burgemeesters» zich als een politiek laboratorium dat vaak voorafgaat aan trends die later nationaal worden. In goede en slechte tijden blijft Napels verbazen, zelfs wanneer het er alles aan doet om «normaal» te zijn.
Prijs inclusief btw
Napels heeft de afgelopen jaren een soort hypervertelling beleefd, vooral op filmisch en literair gebied, die een al sterk verankerd beeld nog verder heeft verrijkt. De slinger beweegt al sinds mensenheugenis als bezeten tussen pieken en dalen, en het is moeilijk zich een beeld te vormen, een gemiddelde te bepalen of een Napolitaanse normaliteit te verbeelden, aangenomen dat die bestaat. Wat is de balans van deze periode, waarin Napels de meest gefilmde stad van Italië was? Waar moeten we deze felbegeerde normaliteit zoeken? Misschien moeten we «omhoog» naar Vomero, een wijk die bijna als vreemd aan de stad wordt beschouwd, juist omdat men veronderstelt dat ze «normaal» is: bewoond door de gemiddelde burgerij, homogeen en verzoend? Een werkelijkheid die contrasteert met het extravagante leven in het historische centrum, doorkruist door duizend architectonische, historische en sociale lagen – en toch bestaat ook daar een alternatieve interpretatie: het centrum, met zijn ondergrondse stad en kunstmetro, als voorbeeld van een geslaagde co-existentie tussen oud en modern, en niet alleen als zoveelste variant op exotisch exceptionalisme. Tegenover de odyssee van Bagnoli, dat al dertig jaar wacht tot een van de duizend plannen voor de herontwikkeling van zijn industriegebied tot leven komt, staan de vooruitstrevende campussen van de voormalige Cirio in San Giovanni a Teduccio, die een positieve uitwerking hebben op het gebied, zoals ook gebeurde met de filmsector dankzij de vele producties in de moeilijkste wijken. Een groot succesverhaal is Fanpage, dat zich heeft gevestigd als een uiterst innovatieve nieuwsredactie en een Napels vertegenwoordigt dat talent aantrekt in plaats van het te laten ontsnappen, modellen exporteert en koloniseert in plaats van gekoloniseerd te worden. Ook op bestuurlijk vlak presenteren de «stadstaat» en haar «monarchale burgemeesters» zich als een politiek laboratorium dat vaak voorafgaat aan trends die later nationaal worden. In goede en slechte tijden blijft Napels verbazen, zelfs wanneer het er alles aan doet om «normaal» te zijn.
