Każdy produkt dostępny na platformie jest publikowany i sprzedawany przez partnera handlowego wskazanego na karcie produktu. Platforma działa jako metawyszukiwarka/marketplace: ułatwia wyszukiwanie produktów i finalizację zakupu, ale sprzedaż jest dokonywana przez sprzedawcę, który staje się stroną transakcji.
Wysyłką zajmuje się bezpośrednio partner handlowy. Paczka jest wysyłana z magazynu sprzedawcy lub z jego sieci logistycznej, a następnie przekazywana firmie kurierskiej. Ten model pozwala na sprawniejszą dostawę i zapewnia, że za realizację zamówienia odpowiada podmiot, który faktycznie ma produkt w magazynie.
Na karcie produktu znajdziesz składniki, alergeny i informacje o wartościach odżywczych zgodnie z danymi przekazanymi przez sprzedawcę lub producenta, czyli z oficjalną etykietą. Jeśli masz alergie lub nietolerancje, zalecamy dokładne sprawdzenie karty produktu przed zakupem oraz skontaktowanie się ze sprzedawcą w razie konkretnych wątpliwości.
Platforma powstała, aby promować i ułatwiać dostęp do żywności Made in Italy. Wybieramy sprzedawców z branży e-commerce produktów spożywczych, oferujących spójne katalogi i przejrzyste informacje. Każdy produkt jest przypisany do możliwego do zidentyfikowania sprzedawcy i posiada kompletną kartę informacyjną: chcemy, aby zakupy tutaj oznaczały kupowanie z zaufaniem.
Czas i koszt dostawy zależą od sprzedawcy i miejsca docelowego. Podczas finalizacji zakupu zawsze znajdziesz aktualny szacowany termin dostawy przed potwierdzeniem płatności. W przypadku przesyłek międzynarodowych czas może się różnić w zależności od kraju i firmy kurierskiej.
W ostatnich latach Neapol doświadczył swego rodzaju hiperopowieści, przede wszystkim filmowej i literackiej, która jeszcze bardziej wzbogaciła już mocno zakorzenione wyobrażenie o mieście. Od zawsze wahadło szaleńczo oscyluje między szczytami a depresjami i trudno wyrobić sobie zdanie, wyciągnąć średnią, wyobrazić sobie neapolitańską normalność – o ile w ogóle istnieje. Jaki jest bilans tego okresu, w którym Neapol stał się najczęściej filmowanym miastem Włoch? Gdzie szukać tej upragnionej normalności? Być może trzeba „wspiąć się” na Vomero, dzielnicę uważaną niemal za obcą miastu właśnie dlatego, że przypuszcza się, iż jest „normalna”: zamieszkana przez klasę średnią, jednorodna i pogodzona? Rzeczywistość kontrastująca z pełnym przesady życiem historycznego centrum, naznaczonego tysiącem warstw – architektonicznych, historycznych i społecznych – a jednak i tam istnieje alternatywny sposób odczytania: centrum z podziemnym miastem i metrem sztuki jako wzór udanego współistnienia starożytności i nowoczesności, a nie tylko kolejna odmiana egzotycznego wyjątkjonalizmu. Odysei Bagnoli, które od trzydziestu lat czeka, aż jeden z tysiąca projektów rewitalizacji jego obszaru przemysłowego zacznie żyć, przeciwstawiają się awangardowe kampusy dawnej Cirio w San Giovanni a Teduccio, pozytywnie oddziałujące na terytorium, podobnie jak sektor filmowy z licznymi produkcjami w najtrudniejszych dzielnicach. Wielkim sukcesem jest Fanpage, które ugruntowało swoją pozycję jako wysoce innowacyjny tytuł prasowy i reprezentuje Neapol przyciągający talenty zamiast je tracić, eksportujący modele i kolonizujący, zamiast być kolonizowanym. Również na płaszczyźnie rządowej „miasto-państwo” i jego „monarchiczni burmistrzowie” jawią się jako laboratorium polityczne, które często wyprzedza trendy mające później zasięg ogólnokrajowy. Neapol zawsze zadziwia, na dobre i na złe, nawet gdy robi wszystko, by być „normalny”.
Cena zawiera VAT
W ostatnich latach Neapol doświadczył swego rodzaju hiperopowieści, przede wszystkim filmowej i literackiej, która jeszcze bardziej wzbogaciła już mocno zakorzenione wyobrażenie o mieście. Od zawsze wahadło szaleńczo oscyluje między szczytami a depresjami i trudno wyrobić sobie zdanie, wyciągnąć średnią, wyobrazić sobie neapolitańską normalność – o ile w ogóle istnieje. Jaki jest bilans tego okresu, w którym Neapol stał się najczęściej filmowanym miastem Włoch? Gdzie szukać tej upragnionej normalności? Być może trzeba „wspiąć się” na Vomero, dzielnicę uważaną niemal za obcą miastu właśnie dlatego, że przypuszcza się, iż jest „normalna”: zamieszkana przez klasę średnią, jednorodna i pogodzona? Rzeczywistość kontrastująca z pełnym przesady życiem historycznego centrum, naznaczonego tysiącem warstw – architektonicznych, historycznych i społecznych – a jednak i tam istnieje alternatywny sposób odczytania: centrum z podziemnym miastem i metrem sztuki jako wzór udanego współistnienia starożytności i nowoczesności, a nie tylko kolejna odmiana egzotycznego wyjątkjonalizmu. Odysei Bagnoli, które od trzydziestu lat czeka, aż jeden z tysiąca projektów rewitalizacji jego obszaru przemysłowego zacznie żyć, przeciwstawiają się awangardowe kampusy dawnej Cirio w San Giovanni a Teduccio, pozytywnie oddziałujące na terytorium, podobnie jak sektor filmowy z licznymi produkcjami w najtrudniejszych dzielnicach. Wielkim sukcesem jest Fanpage, które ugruntowało swoją pozycję jako wysoce innowacyjny tytuł prasowy i reprezentuje Neapol przyciągający talenty zamiast je tracić, eksportujący modele i kolonizujący, zamiast być kolonizowanym. Również na płaszczyźnie rządowej „miasto-państwo” i jego „monarchiczni burmistrzowie” jawią się jako laboratorium polityczne, które często wyprzedza trendy mające później zasięg ogólnokrajowy. Neapol zawsze zadziwia, na dobre i na złe, nawet gdy robi wszystko, by być „normalny”.
